|
 |
« : 12 Temmuz 2007, 15:35:49 » |
|
  Az önce yaşamın içine sessizce daldığım bir anımda tamda baktığım noktada pencereme bir kuş çarptı, sendeleyip doğruldu ve bu kez doğru yöne doğru uçup gitti. Doğru yöne gidebilmek elimizde mi diye düşündüm şimdi, yıllarını verdiğin, saçlarını eskittiğin, nefesini tükettiğin yaşamlar neden hep yanlış yönde kalıyorlar. Daha dün öğleyin bulunduğum topluluk kahkahalar atıyordu ve ben gülümsüyordum ve sonra çok sevdiğim bir arkadaşın babasının vefat telefonu üzerine gittiğim topluluk ağlıyordu. Birdenbire beş dakika öncesi ve beş dakika sonrasında dahi doğru veya yanlış tarafın içerisinde oluveriyorduk. Ama kendime söz verdim sana yaşamımın doğru taraflarını yazacağım, hüzün ve karamsarlığı içerimdeki okunmamış sayfalarda bırakacağım. Sevginin yüceliği ile huzur bulup, yazılarımla seni gülümsetmeye çalışacağım. Sende bilirsin ki asıl yücelik ruhların sevgisinde, aşkın iletişiminde. Etrafımızdaki bir sürü insan kalabalığının yakalayamadığı bu işte. Kalabalık yaşamlarda rahat
nefes alabilmenin cesaretli yüzü sevmek, bana bu cesareti ve güveni veren de sensin, çünkü yazdıklarımdan sıkılmayacağından eminim artık. En azından okuyarak dünyama değer verdiğini hissediyorum, biliyorum. Sanki seni tanıdığım gün yaşamımın değişeceğini, sevgiyi öğreneceğimi hissetmiştim, o gün gözlerimle göremedim, kulaklarımla duyamadım, kimseye de anlatamadım ama bana inan ki o gün gerçekten gönül pencereme bir kuş çarptı.
|
|
|
|
|
Logged
|
|
|
|
|
Diğer